Bu Biraz Karanlık.

O kadar uzun süre karanlığa ve onun içinde bulunduğu boşluğa baktım ki... Artık başından beri onun tarafından gözlendiğimin farkına vardım. Bu ürpertici durum karanlığın içindekine alışıncaya kadar devam ediyor ardından yerini endişe ve korkuya bırakıyor. İçinde bulunduğum bu boşluk o kadar yoğun ki kabuğumu parçalayıp içeri girmeye çalışıyor. Bu boşluk o kadar karanlık ki dikkatli bakınca dahi göremediğim gözlerle sürekli beni gözetliyor. Ve o kadar gürültülü ki kulaklarımdan müziği eksik etmem beni fazlasıyla zorluyor. Orada bir yerlerde daha fazlası var ve sürekli beni gözlüyorlar. İçimdeki boşluğa sızabilmek için sürekli yarış halindeler. Tükeneceğim noktayı bekliyorlar onlar. Şu anda ekran başında bunları yazarken bile arkamda benim hakkımda konuşuyorlar, sanki onları duymuyormuşumcasına. Onlar senin de yanında. En son ne zaman kafanı ekrandan kaldırıp etrafına baktın?