Sanırım yoruluyorum ben...

Yoruluyorum ben fazlasıyla... asılında kendimi gereksizce yoruyorum gibi dahası. Beni sevdiğini söyleyen insanlar için çabalıyorum. Beni dinlediğini söyleyenlere hırpalıyorum kendimi. Peki ya onlar gerçekten duyuyor mu beni? Ya da gerçekten görüyorlar mı gözlerimi ve morlukları? Sadece bir kaç kelime ile gerçekten bir şeyler düzeliyor mu? Sevdiğini söyleyince gerçekten sevmiş oluyor musun? Mesela "Birazdan geleceğim desem" ama geri dönmem yıllar sürmüş olsa söz verdiğime değiyor mu cidden? O kadar yoruyorum ki kendimi, gerçeklik alıgımı yitiriyorum bazı noktalarda. Rüya da göremez oldum niceden beri. Kesik kesik anlardan ibaret tüm uykularım. Bazen uyanıyorum da uykularım arasında ama hangisi gerçek hangisi idrak edemiyorum çoğunlukla. İç huzurum için çabalıyorum biraz da lakin hiç bir işe yaramıyor. Onca düşünce içerisinde nasıl sessiz kalabilsin ki zihnim zaten. Sanırım üşüyorum yine ben. Hem de her şeyden...