Ama eskidendi bütün bunlar.

 Kimsem yok sanıyordum eskiden. Ama o eskidendi, gerçekten eskiden. Çünkü şimdi eminim kimsem yok benim. Belki bu benim seçimlerim sonucunda oldu. Belki de zorunlu etkenlerden dolayı. Geçen yıl sınav sonrası bir kişi aradı sadece beni. O da eski sevgilimdi. Yazık çok üzdüm onu da. Belki hak ediyordu belki etmiyordu... Kimsem yok gerçekten. Gözümün önünde annesi ile duygularını paylaşan birisi vardı bu gün. Annesi bir güzel teselli etti. Benimkiler.... Bilmiyorum gerçekten benim ailem mi? Zorunda olmadıkça iletişim kurmuyoruz bile. Dertlerimi hiç sormadılar bile, öğrenmek istemediler belki de. Gerçi doğru... Kim ne yapsın kimsesiz olanı. Çok konuşurum çok öğrenirim çok düşünürüm çok da bilirim. Hiç bir işe yaramaz bunları paylaşmadıktan sonra. Hiç paylaşamayacağım gibi duruyor zaten. Yazık. İnanıyorum herkesin her sözüne. Beni sevdiklerine(?) ve dediklerine. İnsanlar bana gülüyor. Neden bilmiyorum sözlerim hoşlarına gittiğinden değil sanırım. Beni aptal buluyorlar sanırım. Olabilir belki de gerçekten aptalım. Değilsem onlara üzülürdüm. Ama sanırım öyleyim. Herkes öyle diyor çünkü. Ben uğraşmadıkça kimse beni duymak için uğraşmadı. Ben çırpınmadıkça kimse el uzatması. Ben bağırdıkça benden nefret ettiler. Ben çırpındıkça denizlerini kirlettim sandılar. Halbuki ben sadece batıyorum ayrıca çürüyor ve kavruluyorum. Onlar için bir pislik gibi ölüyorum. Elimi ve ayağımı çekeceğim. Susacak ve eğer varsa tanrıdan ölmeyi dileyeceğim.